II.43 kaya indriya siddhih aśuddhiksayat tapasah

kaya - ciało
indriya - zmysły
siddhih - osiągnięcie, moc
aśuddhi - nieczystości
ksayat - zniszczenie
tapasah - ascetyczne oddanie, gorące pragnienie osiągnięcia doskonałości, to co spala wszelkie nieczystości, samo-dyscyplina

Samo-dyscyplina niszczy wszelkie nieczystości, doskonaląc ciało, umysł i zmysły, tak że świadomość działa swobodnie i osiąga boskość.
Nie można prawidłowo zrozumieć ahimsy bez odniesienia do tapasu. Tapas jest wewnętrzną przemocą (himsa), poprzez którą stwarzamy możliwość zewnętrznej ahimsy. Ahimsa nie może istnieć sama. Koniecznie musi istnieć siła dopełniająca. Mahatma Gandhi nigdy nie byłby zdolny do wezwania o zachowanie nieprzejednanego spokoju, które poruszyło imperium, bez bezwzględnej postawy wobec samego siebie. Przemoc jest być może zbyt silnym słowem dla tapasu, lecz jest to palący wewnętrzny zapał i asceza, rodzaj niesłabnącej surowości w stosunku do siebie samego, która umożliwia odczuwanie współczucia i przebaczenia innym.

II.44 svadhyayat istadevata samprayogah

svadhyayat - przez zgłębianie, które prowadzi do poznania duszy, wnikanie w duszę lub czytanie świętych pism
Istadevata - upragnione bóstwo
samprayogah - zjednoczenie, łączność duchowa, wejście w kontakt z boskością

Są dwie drogi zagłębiania się w duszy. Pierwsza służy komunikowaniu się, począwszy od skóry, poprzez wewnętrzne powłoki, aż do widza; druga natomiast - od widza do zewnętrznej powłoki jego siedziby. Chociaż świadomość istnieje w ciele, należy ją ukierunkować poprzez praktykę asany i pranayamy, w których rozum działa jako most łączący świadomość ciała z jego źródłem i odwrotnie. Właśnie ta łącząca świadomość wprowadza harmonię ciała, umysłu i duszy oraz intymność z Najwyższą Duszą (Istadevata).

Tradycyjnie, svadhyayę wyjaśnia się jako studiowanie świętych pism i recytację mantry, którą poprzedza sylaba AUM (zob. I.27-28), dzięki którym adept może ujrzeć swe opiekuńcze lub wybrane bóstwo, które spełni wszystkie jego pragnienia.