Uruchamianie czucia Drukuj

    Z grawitacją w praktyce asan pracujemy w zasadzie na 2 przeciwległych biegunach. ImageZaczynamy zawsze od pracy podstawowej (bardziej ogólnej), przechodząc do pracy bardziej subtelnej. Można to pokazać na przykładzie adhomukhaśvanasany – psa z głową w dół. Podstawową pracą będzie poczucie czy ciężar ciała jest oparty na stopach i dłoniach czy np. tylko na dłoniach. Oczywiście pracę w asanie odpowiednio korygujemy, aby uzyskać pożądaną harmonię. Jeżeli jesteśmy w stanie wykonać powyższe polecenia, przechodzimy do pracy nieco bardziej subtelnej. Teraz sprawdzamy rozkład ciężaru między prawą i lewą dłonią, i prawą i lewą stopą. Po wyrównaniu odczuć, możemy przejść do ostatecznej pracy: wyrównanie odczucia ciężaru na nasadzie nadgarstków i nasadach palców dłoni (przody i tyłu dłoni) oraz na pięcie i nasadach paluchów stóp (przody i tyły stóp). Przeciwległymi biegunami będą też prawa i lewa stopa w pozycjach stojących, prawa i lewa dłoń w balansach na rękach etc. Warto obserwować też zmiany jakie powoduje ta praca w trakcie pozycji – powinna ustawić prawidłową pozycję, które będzie „wygodna i stabilna” (vide: stira sukham asanam JS II.46).
    Gdy opanujemy pracę z grawitacją na przeciwległych biegunach, możemy przejść do odczuwania grawitacji w stopach i dłoniach we wszystkich pozycjach.

    Również użyteczną techniką edukacyjną jest przenoszenie uwagi. W momencie, gdy czujesz, że pracujesz siłowo, należy przenieść uwagę na czucie np. ciężaru na dłoni lub opuszkach palców dłoni etc. Jednakże jest to technika tylko i wyłącznie edukacyjna, ponieważ w trakcie pracy w pozycji nie należy się koncentrować na jednym punkcie w ciele (wytwarza to napięcie), tylko utrzymywać uważność – czucie w całym ciele (organizmie).

    Czasami przyczyną pracy siłowej w asanach jest podejście ambicjonalne do praktyki, które jest zaprzeczeniem zasady Iśvarapranidhana (poddanie się sile wyższej w praktyce). Aadil Palkhivala pisze:

„W jodze zwycięstwo nie leży w zwycięstwie jako takim, ale w zdolności, aby czuć więcej niż się czuło wcześniej. Im więcej czujemy, tym więcej możemy czuć. W końcu, czucie staje się sposobem życia, a praca siłowa, niczym kamień wrzucony do oceanu, utonie w zapomnieniu.”



 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »