 Jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej. Pewne zaawansowane ćwiczenia jogiczne stosuje się również w buddyzmie w praktykach tantr oraz Dzogczen w celu rozwoju duchowego, np. dla rozpoznania natury rzeczywistości (sanskryt. Siunjata). Joga zajmuje się związkami między ciałem, umysłem, świadomością i duchem. Pochodzenie Słowo "yoga" pochodzi od sanskryckiego rdzenia yuj, co znaczy "łączyć, kierować, skupiać uwagę", ale też "jarzmo" oraz "powściągać". Joga była traktowana jako sposób na zachowanie harmonii duszy i ciała, higieny ciała oraz dobrej kondycji psychofizycznej. Joga, albo Samkhja Joga, jest jednym z najważniejszych systemów filozofii indyjskiej. Atman - duch jednostkowy posiada ponadczasowy byt. Joga uznaje prawo (karmana) i koła wcieleń (samsara), wyzwolenie dokonuje się przez odpowiedni trening. Podstawową myślą jogi jest możliwość oświecenia poprzez koncentrację, medytację i ascezę. Co to jest joga? W słynnym traktacie "Jogasutry" Patanjali mówi o jodze w rozdziale pierwszym, sutrze drugiej (I2): jogah cittavrtti nirodhah - "Joga jest to powściągnięcie zjawisk świadomości"
tłum. z sanskr. w przekładzie Leona Cyborana, a w następnej (I3): tada drastuh svarupe avasthanam - "Wtedy widz utrzymuje się w swojej właściwej naturze". Joga klasyczna Joga klasyczna jest nauką o wyzwoleniu, nie zajmuje się problemami filozoficznymi, lecz wskazuje drogę do doskonałości i dlatego też podstawę filozoficzną dla jogi, daje sankhja. Tam, gdzie kończy się sankhja, zaczyna się joga. Ćwiczenia jogiczne rozpoczyna się od praktyk wstępnych, zwanych ogólnie krijajogą czyli od: - gorliwego wysiłku (tapas),
- studiowania Wed (svadhyaya),
- skupienia na Bogu (isvarapranidhana).
Praktyki te mają osłabiać skazy karmiczne i sprzyjać kontemplacji. Istnieją dwa rodzaje jogi klasycznej, które w praktyce przeplatają się: - joga ośmiostopniowa,
- joga z powściągnięciem.
|
