II.32 śauca santosa tapah svadhyaya Iśvarapranidhanani niyamah

Czystość, zadowolenie, religijny zapał, samo-poznanie i oddanie duszy najwyższemu Duchowi lub Bogu jest niyamą.

Podczas gdy yama oznacza uniwersalną praktykę społeczną, natomiast niyama - indywidualne praktyki konieczną do wzmocnienia charakteru sadhaki.

Pięć zasad niyamy odpowiada pięciu powłokom człowieka i pięciu elementom natury: anatomicznej (ziemi), fizjologicznej (wody), psychologicznej (ognia), intelektualnej (powietrza) i duchowej (eteru). Podczas gdy eter (mahat akaśa) postrzegany jest jako pusta przestrzeń na zewnętrz, tak dusza stanowi pustą przestrzeń wewnątrz i nosi nazwę cit-akaśa.

Zasady niyamy zawarte w kriyayodze podkreślają znaczenie samo-dyscypliny. Nie można by osiągnąć mistrzostwa w jodze bez przestrzegania etycznych zasad yamy i niyamy.

Istnieją dwa niezbędne rodzaje oczyszczenia - zewnętrzne i wewnętrzne. Kąpiel jest oczyszczeniem zewnętrznym, a wykonywanie asan i pranayamy wewnętrznym. Przestrzeganie niyamy rozwija życzliwość, współczucie oraz zdystansowanie, i jest dodatkową pomocą w oczyszczaniu ciała, umysłu i rozumu. Svadhyaya jest sprawdzaniem samego siebie, aby się upewnić, czy przestrzega się zasad jogi. W celu przestrzegania tych zasad, każdy musi najpierw określić, czy jego własny sposób postępowania jest z nimi zgodny, czy też nie. Gdyby nie był zgodny, wówczas każdy jest zobowiązany dostosować do nich swoje myśli i działania oraz usunąć błędy, które utrudniają jego sadhanę.

Z powodu pragnień, gniewu, chciwości, namiętności, arogancji i zazdrości, umysł pogrąża się w bólu. Zaślepiony tymi emocjami sadhaka traci równowagę umysłu i postępuje nieetycznie. Ciągłe badanie własnych myśli częściowo chroni przed popełnianiem błędów. Etyczna praktyka yamy i niyamy zmienia zmącony lub zaćmiony umysł sadhaki i pozwala jego świadomości jaśnieć jej własną niezmąconą czystością. Zatem joga podkreśla, że zdyscyplinowane życie jest religią, a brak zdyscyplinowania religią nie jest.

Czym właściwie jest prawdziwa religia? Jest wieczna i nie posiada ani określeń, ani granic. Jest świadomie stworzoną metodą do uwznioślenia jednostkowej świadomości tak, by była w stanie doznać objawienia istoty swojego bytu (atma darsana). To podtrzymuje rozwój sadhaki i chroni go przed upadkiem; podnosi go, gdy się potyka. Słowem, religia jest środkiem do urzeczywistnienia duszy.